BİZ KORUYAMADIK

Bir kadın sonsuza kadar sustu bugün

Kimse duymadı ömrü boyunca attığı sessiz çığlıklarını.

Bir çocuk korkuyla baktı kapının ardından,

Kimseye anlatamadı yaşadıklarını

Sahi kime anlatacaktı ki

Bir sokak köşesinde

Bir can daha kaybettik.

Bir pati sessizce titredi

Ve bir insan, hiçbir şey yapmadan yoluna devam etti.

Biz ne zaman bu kadar kör olduk?

Ne zaman sessizce kaybettik değerlerimizi?

Ne kadar zamandır susturduk vicdanımızı?

Kadınlarımızı koruyamadık.

Tehlike gördüğümüz her an sustuk;

“Beni ilgilendirmez.” bahanesine sığındık.

Bir kapıyı kapattık,

Merhametimizin kapısını kapattığımızı anlamadan

Çocuklarımızın küçük dünyalarına

Büyük korkular yerleştirdik.

Oysa çocuklar

Güvenle uyumalıydı her gece.

Şimdi size bir soru sormak istiyorum:

Merhamet neydi?

En büyük borcumuz değil miydi?

İnsanlara

Çocuklarımıza

Can dostlarımıza

Biz daha kaç kişiyi koruyamayacağız

Daha kaç çocuğun çığlığını duymayacağız?

Daha kaç canın sessizce yok oluşunu seyredeceğiz?

Peki tüm bunlar olup biterken

İnsan olduğumuzu

Hatırlayacak mıyız?