GRİLERİN DENGESİ

Gece ile gündüz arasındaki o kısacık anda ne karanlığın soğuk hükümranlığı vardır ne de güneşin keskin aydınlığı… Dünya, birkaç dakikalığına çizginin tam üstünde, yani alacakaranlıkta durur. Bizler hayatı siyah ya da beyaz, doğru ya da yanlış, gece ya da gündüz gibi keskin zıtlıkların parantezinde anlamlandırmaya alışkınız. Oysa varoluşun en gerçek ritmi, iki zıt noktanın çarpıştığı o bıçak sırtı kesişimde, yani gölgenin ışığa, ışığın gölgeye sızdığı gri alanlarda saklıdır. Nasıl ki bir yemeğin lezzeti tatlı ile tuzlunun gizli ortaklığından, bir yapının direnci sert betona esneklik veren ahşabın uyumundan doğuyorsa; insan da kendi içindeki karanlığı reddetmeden aydınlığına kavuşamaz. Yani demem o ki ne simsiyah gerçeklerin içinde boğulmalı ne de bembeyaz hayallerde kaybolmalıyız. Birçok insan hayatın keskin köşelerden ve radikal seçimlerden ibaret olduğunu iddia etse de yaşamın asıl tadı o grilerde gizlidir. Bütün zıtlıkların bir anlığına buluştuğu o gri nokta; kısacık ama muazzam bir dengeyi barındırır koynunda. Griler sanıldığı kadar ürkütücü değildir; aksine çoğu zaman hayatın en samimi sığınağıdır. Arada kalmışlıklar bizi her ne kadar belirsizlik içinde bıraksa da bazen asıl denge, o dengesizliğin kabulünde gizlidir. Korkularımız bunun en güzel örneğidir. Korkuyu yenmenin yolu onu yok saymaktan değil, cesaretle yüzleşmekten geçer. Neden korkuyorsak, bir gün o cesareti içimizde bulup üzerine gittiğimiz an, korkularımızın zayıfladığını ve o karanlık alanın yavaş yavaş aydınlandığını görürüz. İşte insan; korkusuyla cesaretinin, siyahıyla beyazının tam ortasında, kendi grilerini yarattığı kadar var olur. Nihayetinde hayat, uçlar arasında taraf seçme yarışı değil; o uçların teğet geçtiği yeri yuvaya dönüştürme sanatıdır. Siyahın sertliğinden ve beyazın göz alan çiğliğinden sıyrılıp kendi alacakaranlığımıza sahip çıktığımızda tamamlanırız. Çünkü insan, zıtlıklarının çatışmasında kırılan değil; o zıtlıkların harmanında yeniden doğan bir mucizedir. Ve belki de tüm mesele, gökyüzünün en güzel rengini tam da o gri geçişlerde sakladığını fark edebilmekten ibarettir.