Yazar: Ozlem Yildirim

Gündelik hayatın görünmeyen hikâyelerini ve insan ruhunun izlerini yazıyorum.

YARINA KALAN SENFONİ

Sabahtan beri dır dır başımın etini yedi. Yataktan kalkıp akşama kadar annesini, kardeşini, teyzesini, yengesini, halasını tek tek arar mı bir insan? Beş vakit konuşacak […]

22 Ekim 2026

BEN HEP SUSTUM O KAPIDA

BEN HEP SUSTUM O KAPIDA Yaş aldıkça anlıyor insan. Yaşım yetmişe yaklaşırken fark ediyorum. Bak, kaç torun sahibi bir kocakarı oldum. Hâlâ çocuklardan bir şey […]

10 Eylül 2026

YOL BOYUNCA KAÇIRDIKLARIM

          Bu sabah, hastaneye gitmek için erkenden uyandım. Otobüsü kaçırmayayım diye hızlıca durağa yürüdüm. Bir şeye odaklanmışsam başka şeylere kör oluyorum. Mesela o sabah yürürken […]

30 Temmuz 2026

KARA TREN

  Sabahın yedisinde bindik trene. Çocuklar yarı uykulu, bıcır bıcırlar. Ne akla hizmetse üçünün de yaşı yakın birbirine. Neyse konumuz bu değil. ‘Bu sene de […]

9 Temmuz 2026