BUGÜNKÜ ÇOCUKLUĞUM

İnsan, hayatı boyunca çocukluğunu yaşar derler. Bu sözün mahiyeti yaş aldıkça kendini hissettirmeye, insanın gerçeği hâline gelmeye başlar.

Çocukluk; Hayatın ilk evresi, dünyaya bakılan ilk aralık, renkleri tanıdığımız ilk zamanlar.

Hayatı tanımaya çalıştığımız, bir sokak oyununda yaşıtlarımızın arasına girmeye çabaladığımız, yeni bir şey öğrendiğimizde anne babamız bizi görüp takdir etsin diye uğraştığımız o günlerde gösterdiğimiz görülme ve bilinme çabası; bizim o günlerden gelecek günlere emanet bıraktığımız karşılığını bulmuş yada bulamamış bütün duygular, çocukluğumuzdan bugünlere birer emanet gibidir sanki. O yaşlarda öğreniriz sevmeyi, o yaşlarda öğreniriz güvenmeyi, bağ kurmayı ve sevilmeyi. Ama yaşarken bilmeyiz hayatın devamına başladığımızı. Afalladıkça da ardımıza bakarız. Çocukken cebimize koyduğumuz o duygular, cep bile değiştirmez çoğu zaman. Bugün hayatımızın hangi döneminde olursak olalım yaşadığımız durumlarda cebimizden çıkarır, tozunu alıverir, geri bırakırız. Ve yaşanan çoğu durumda hisleri biz değil o çocuk yaşar belki de.