BİZE AİT

Duygularımızı ifade ederken çoğu zaman duraksıyoruz. Sözcükleri seçerken tereddüt ediyor, hatta bazen hiç konuşmamayı tercih ediyoruz. “Karşı taraf ne anlar?” sorusu, içimizdeki duygunun önüne geçebiliyor. Ama gerçekten öyle mi? Duygular, ne kadar karşı tarafla ilgili?

Belki de duygular, başkasına anlatılmak için değil önce bizim tarafımızdan fark edilmek için vardır.

Şimdi bir duygunuzu düşünün… Ben de sizinle düşünüyorum.

Sanırım benim en yoğun yaşadığım duygular, hep uçlarda oluyor. Derin bir üzüntü ya da tarifsiz bir mutluluk. Bir doğum günü sürpriziyle içimin ısındığı anlar ya da ansızın gelen üzücü bir haberle içime çöken o ağırlık…

İkisi de çok gerçek. İkisi de çok “ben”.

İkisinin de bu kadar gerçek olması insanı şaşırtabiliyor.

Şöyle bir durum var. Duygularımızı yaşıyoruz ama herkes aynı duyguyu aynı şekilde yaşamıyor. Belki de tam burada “neden ben buyum?” sorusunun cevabı saklı. Çünkü hiç kimse aynı geçmişe sahip değil yaşadıkları, hissettikleri, içinden geçirdikleri, susturdukları ya da dile getiremedikleri birbirinden farklı.

Bu yüzden aynı durum, birine mutluluk verirken bir başkasına hüzün verebiliyor. Örneğin, ani bir hediye ya da plansız bir yolculuk… Bazı insanlar için heyecan verici ve mutlu edici bir sürprizken bazıları için kaygı uyandıran bir belirsizlik hâline gelebiliyor.

İnsan, çoğu zaman bugün verdiği tepkileri geçmişinden taşır. Yaşadıkları, zihninde ve bedeninde iz bırakır. Zamanla, bu izler birer tepki biçimine dönüşür. Bir bakıma vücut da zihinle öğrenir; hangi uyarana nasıl karşılık vereceğini, hangi durumda nasıl hissedeceğini…

Çocukken her şey daha farklıdır. Bir bebek neredeyse her şeye gülebilir. Çünkü henüz neye nasıl tepki vereceğini öğrenmemiştir. Duygular henüz kalıplara girmemiştir, deneyimlerle şekillenmemiştir.

Büyüdükçe öğreniriz. Sadece hayatı değil duygularımızı da öğreniriz. Ve belki de bütün mesele şudur: İnsanı gerçekten eşsiz yapan, yaşadığı olaylar değil o olayların içinde hissettikleridir. Çünkü her duygu, onu yaşayanın hikâyesini taşır. Ve bazı hikâyeler yalnızca sahibine aittir. Bize aittir…