YALNIZLIK ÜSTÜNE
Bilmezler yalnızlığı,
Yalnızlığı yaşamayanlar.
Anlamazlar içimde kopan fırtınayı,
Hiç susmayan geceleri,
Yalnızlığa mahkûm kalmayanlar.
Ucu bucağı görünmeyen
Engin bir denizin ortasındayım.
Dalgalar vurur içime,
Rüzgâr savurur düşüncelerimi.
Ne bir ses ulaşır bana,
Ne de uzaktan bir umut görünür.
Ben, umutsuzluğun kıyısında
Yolunu unutmuş bir yolcuyum.
Ne yalnızlıktan kaçabiliyorum,
Ne de kendimden…
Bir parça paylaşsam içimdeki sessizliği,
Sanki benden eksiliyor hayat.
Bir yanım susuyor,
Bir yanım durmadan konuşuyor.
Kocaman bir cihana sığmam,
Sokaklar geçer içimden,
Şehirler büyür gözlerimde.
Ama kendime ait
Bir köşem bile yoktur benim.
Kimse anlamaz beni
Kimse sormaz şu hâlimi.
Yüzümde güller açar fakat
Yüreğimde kimsenin görmediği
Ne fırtınalar kopar.
Vakitsiz bir gece vaktinde uyanırım
Uzun uzun izlerim zifiri karanlık bir hiçliği
Gecenin sessizliğinde herkes uyurken
Bir ben uyumam bu hiç susmayan
Gürültülü bir zihinle…
Gözlerimde akar bir nehir
Gecenin sessizliğinde…
Kendi kendimle konuşurum hep
Kendimden başka ne kaldı ki geriye.
Ne anlayanım var ne dinleyenim
Bu koca cihana sığmayan bir hiçliğim…
Belki de ben,
Bu koca cihana sığmayan
Bir hiç değilim.
Belki yalnızca
Kendime ait bir yer arayan
Kaybolmuş biriyim.
