SONBAHAR BİZE NEYİ HATIRLATIR?
Sonbahar kapımızı çaldığında sadece mevsim değişmez aslında. Aklımızdaki düşünceler, kalbimizdeki yükler de yavaş yavaş değişime yüz tutar. Yapraklar dökülür, pencereler kapanır; akşamlar biraz daha erken gelir. Hava daha çabuk kararır. Sokaklar günün sonunda üzerlerine düşen sararmış yapraklarla hüzünlü, ama bir o kadar da anlamlı bir hâle bürünür.
Bu mevsimin bize hatırlattığı en önemli özellik de budur belki de: Bize değişimi hatırlatması.
Sonbahar gelince en çok yaprakların sessiz vedasını izlemek ister insan. Birbirinden neden vazgeçiyor, diye sormaz. Çünkü biliriz; o yapraklar sonsuza kadar o dalda kalamaz. Bizler de böyle değil miyizdir? Belki sevdiğimiz, belki de alıştığımız insanları bir gün hayatımızdan çıkarmak zorunda kalırız. Ama ayrılıklar her zaman kaybetmek anlamına gelmez. Bazen bir eskiyi geride bırakmak, yeni bir başlangıca yer açmaktır.
Mesela yıllardır kullanmaya elimizin gitmediği bir eşyayı atmaya kıyamayız. “Belki bir gün lazım olur da kullanırım.” diye düşünür, evin bir köşesine atar geçeriz. Hayatımızdaki davranışlarımız da böyle değil midir aslında? Bizi yoran kırgınlıkları, bitmiş ilişkileri, geçmişte kalan insanları zihnimizin bir köşesinde taşımaya devam ederiz.
Belki alıştığımız için, belki de bırakınca oluşacak boşluktan korktuğumuz için…
Oysa mevsim değişince insan adeta sıcak bir kahvenin o enfes kokusunu, yağmurun ince ince cama vuruşunu, sıcacık bir battaniyenin altında izlenen bir filmi özler. Her ne kadar mutluluk dışarıdan değilmiş gibi görünse de bazen küçücük bir ayrıntı bile içimizi ısıtmaya yeter.
Bu mevsimin bize hatırlattığı bir başka güzellik ise şudur: Her şeyin bir zamanı vardır.
Dökülen her yaprak geçmişe veda biçimidir aslında. Ama aynı zamanda geleceğe dair bir umuttur da. Çünkü biliriz ki, bugün dallarından ayrılan yaprakların ardından o ağaç bir süre sessizliğe bürünecek. Belki çıplak kalacak, belki soğuğun ve yağmurun içinde uzun bir bekleyiş yaşayacak.
Ama hiçbir kış sonsuza kadar sürmez.
Her şey yeniden canlanır. Çiçek açmayı unutmuş gibi görünen dallar bile bir gün yeniden hayata döner. İşte bu yüzden bu mevsim hem hüzünlü hem de umut dolu bir zaman dilimidir. Bazen susmak gerektiğini, bazen durup dinlenmenin insanı yeniden oldurduğunu hatırlatır bize.
Düşen her yaprak geçmişe veda biçimidir aslında. Ama aynı zamanda geleceğe dair bir umuttur da.
Bize her şeyin aynı anda olmayacağını, bazı şeylerin zamanını beklemesi gerektiğini öğretir.
Ne geçmişin derin acısı ne de geleceğin belirsizliği, şu anın kıymetini unutturmalı insana. Çünkü hayat, sürekli bir şeyleri yetiştirmeye çalışırken çoğu zaman elimizden kayıp gider. Oysa bazen durup derin bir nefes almak, yağmurun sesini dinlemek, sevdiğimiz insanlarla bir fincan kahve paylaşmak bile hayatın en güzel taraflarından biridir.
Belki de bu yüzden bu mevsim, sadece yaprakların sararıp toprağa düştüğü bir dönem değildir.
Belki biraz geçmişle vedalaşmaktır…
Belki biraz eksilmeyi göze almaktır…
Belki de en önemlisi, her şeye rağmen yeniden başlayabilme cesaretini içinde bulmaktır.
Çünkü doğa bize her yıl aynı şeyi, hiç usanmadan anlatır: Bazı şeyler bitecek, bazı insanlar hayatımızdan çıkacak, bazı yollar kapanacak. Ama hayat, bütün bunlara rağmen bir şekilde devam edecek.
Ve bir gün, bugün hüzünle baktığımız o boş dalların üzerinde yeniden çiçekler açacak.
İşte belki de bu yüzden, sonbahar sadece bir mevsim değildir. Bazen geçmişi geride bırakmayı, bazen kaybettiklerimizle vedalaşmayı, bazen de hiçbir şeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini hatırlatan sessiz bir öğretmendir.
Ve belki de en güzel yanı şudur:
Her dökülüşün içinde yeniden yeşermenin, her vedanın içinde yeni bir başlangıcın ihtimali saklıdır.
