ŞAFAK SÖKERKEN

Kırılan kemiklerin sesini duyuyorsun, evet,

Dünya üzerine doğru yıkılıyor, bunu da gördüm.

Ama dur.

Cebinde birikmiş o son kibrit çöpünü atmadan önce dur.

Umut, öyle görkemli bir saray değil ki yıkılsın;

Umut, betonun çatlağından sızan o arsız otun cesaretidir.

Gökyüzü simsiyah diye güneşi yok mu sayacağız?

Bak, parmak uçlarında bir sızı var,

O sızı, hâlâ hayatta olduğunun kanıtı.

Rüzgâr tersine mi esiyor?

Yelkeni yırt, küreklere asıl.

Çünkü fırtınanın tam göbeğinde,

Kendi külünden yangın çıkaranlar asla diz çökmez.

Yürü, yol bitse de adım atmaya devam et;

Toprak elbet tanıyacaktır ayak izini.