İNCE ÇİZGİ

Gökyüzü başka bir renginde sanki,
Bulutlar hüzünlü,
Kuşlar kırılgan,
Dağlar gözü yaşlı.

Hayat ölümle yaşam arasında ince bir çizgi,
Nefes alıp vermek arasında giden.
İnsan, ince bir tel kadar buruk,
Bir rüzgârda savrulacak kadar yorgun…

Bazen bir gülüşe sığdırır acılarını,
Bazen bir sessizliğe gömer çığlıklarını.
Kimse bilmez içinde kopan fırtınaları,
Gözleri anlatır, dili susarken.

Zaman usulca dokunur insana,
Her dokunuşunda biraz daha eksiltir.
Gidenler bir iz bırakır yürekte,
Kalanlar o izlerle yaşamayı öğrenir.

Ve anlar insan…
Hayat, uzun sandığı kadar uzun değildir.
Bir nefeslik ömürdür aslında,
Sevdiklerine sarılabildiğin kadar güzeldir.

Sonra gün gelir,
Gökyüzü yeniden maviyi hatırlar.
İnsan da yaralarını yanında taşıyarak,
Yeniden umut etmeyi öğrenir.