MEVSİMLERDEN BİRİ

Akşam, dağların ardında ağır ağır kaybolurken güneş,

Rüzgârın savurduğu yapraklarda seni arıyorum yine.

Bilmem, insan birini bu kadar uzaktan da özleyebilir mi,

Yoksa özlemek dediğimiz şey, mesafeden çok kalbe mi aittir?

Yağmur düşüyor toprağın üzerine.

Toprak susmuş, gökyüzü susmuş, ben susmuşum.

Bir tek içimde adını koyamadığım o eski sızı konuşuyor,

Sanki bütün yollar sana çıkıyormuş gibi hâlen.

Gece olunca yıldızlar çoğalıyor gökyüzünde.

Ben her birine bakıp senden uzak bir ihtimali düşünüyorum.

Belki sen de aynı aya bakıyorsundur bir yerlerde,

Belki de ben, olmayan bir yakınlığı özlüyorum.

Sonra anlıyorum:

Bazı insanlar bir mevsim gibi giriyor hayatımıza;

Gelişiyle içimizi bahara çevirip

Gidişiyle bütün bir ömrü sonbahara bırakıyor.

Sen gittin.

Mevsimler değişti, ağaçlar yeniden yeşerdi, yağmurlar dindi.

Ama içimde senden kalan o mevsim hiç bitmedi;

Ben hâlâ, aynı yerde, aynı gökyüzünün altında

Seni özlüyorum.