A. HANIM

Bir akşam usul usul söndü içimde zaman,
Kül oldu hayallerim, sustu koca bir cihan.
Sensiz geçen her nefes ömrüme feda-yı can,
Bir ömrü iki söze sığdırdın, A. Hanım.

Gözlerin bahar iken düştüm hicran bağına,
Hasretin kök saldı bu kalbimin toprağına.
Bir hitap bırakıp gittin ömrüm otağına,
Dinmeyen sızı oldun, A. Hanım.

Ne güller avuturmuş ne de fani mevsimler,
Hatıran gecelerce çoğalır, eksilmezler.
Yıldızlar bile senden sual eyler seherler,
Cevapsız bir muamma oldun, A. Hanım.

Bir zaman avuçlarda çoğalan bir duaydın,
Şimdi suskun gecemde titreyen son vedaydın.
En çok da ismimi o mahcup sesle andın;
O ses hâlâ içimde,  sesleniyor: “A. Hanım…”

Artık ne vuslat mukadder ne de bir serzeniş,
Kalbimde küle döndü o en yeşil bekleyiş.
Aşk dedikleri mahzâ hasret, mahzâ bitiş;
Ben kaldım, sen kadem bastın, A. Hanım.