BİZ NEDEN MUTLU DEĞİLİZ?
Hiç düşündünüz mü? Eskiden hayalini kurduğumuz, sahip olmayı çok istediğimiz pek çok şeye bugün sahibiz. Buna rağmen içimizdeki o eksiklik hissi kaybolmuyor.
Telefonlarımız son model, internetimiz hızlı, seçeneklerimiz sayısız… Fakat gece olup odalarımıza çekildiğimizde, başımızı yastığa koyduğumuz anda kalbimizi sessizce ele geçiren o boşluk kendini yeniden hissettiriyor.
Peki, bunun sebebi ne?
Bence asıl sorun sahip olduklarımız değil, sahip olduklarımızın bizi mutlu edeceğine kendimizi fazlasıyla inandırmış olmamız. Çünkü artık gerçekten yaşamak için değil, sürekli bir şeylere yetişmek için çabalıyoruz. Çalışıyor, koşturuyor, durmadan daha fazlasını elde etmeye çabalıyoruz. Dinlenmeyi erteliyor, kendimize zaman ayırmayı unutuyoruz. Oysa biz bir makine değiliz. Yoruluruz, hata yaparız, bazen de hiçbir şey yapmak istemeyiz. Fakat kendimize bunları yaşamak için müsaade etmiyoruz.
Bir zamanlar mutluluk çok daha küçük ayrıntılarda saklıydı. Yağmurun ardından gelen toprak kokusunda, uzun zamandır görmediğimiz bir dostla edilen samimi bir sohbette, annemizin hazırladığı sıcak bir kahvaltıda ya da içten gelen bir gülümsemede… Bugün ise mutluluğu büyük başarıların içine hapsettik. “Biraz daha para kazanırsam mutlu olacağım.” “Şu hedefe ulaşırsam her şey düzelecek.” Sonra o hedefe ulaşıyoruz fakat bu kez karşımıza daha büyük hedefler çıkıyor. Böylece mutluluk sürekli ertelenen bir duyguya dönüşüyor.
Bizi mutsuz eden bir diğer şey kendimizi başkalarıyla kıyaslamamızdır. Sosyal medyada herkes mutlu, başarılı ve kusursuz bir hayat yaşıyormuş gibi görünüyor. İnsanlar başarılarını, tatillerini ve güzel anlarını paylaşıyor ama kimse ağladığı geceleri, kaygılarını ya da kırgınlıklarını göstermiyor. Oysa hepimizin içinde görünmeyen savaşlar veriliyor. En güçlü görünen insanların bile taşıdığı yaralar, kimsenin bilmediği kırgınlıklar olabilir. Dışarıdan “çok güçlü” görünen biri, geceleri sessizce gözyaşı döküyor olabilir. Hiçbir insanın hayatı göründüğü kadar mükemmel değildir.
Mutsuzluğun bir başka nedeni kendimizi ihmal etmemizdir. Gün boyunca birçok insanla konuşuyor, iletişim kuruyoruz fakat kendimizle neredeyse hiç sohbet etmiyoruz. Durup kalbimize şu soruyu sormuyoruz:
“Ben gerçekten ne istiyorum?”
Başkalarının alkışını duymaya öylesine odaklanıyoruz ki kendi iç sesimizi işitemez hâle geliyoruz.
Peki, hiç mutluluğu yanlış yerde aradığımızı düşündünüz mü? Belki de mutluluk büyük olaylarda değil, kıymeti çoğu zaman fark edilemeyen küçük anların içinde saklıdır.
Sabah içilen sıcacık bir fincan çayda…
Sevdiğimiz bir dostla edilen içten bir sohbette…
Samimi bir teşekkürde…
Ya da tüm dertleri birkaç dakikalığına unutturan içten bir gülümseyişte…
Mutlu olmak, önce hayatın anlamını keşfetmektir. Kendini olduğu gibi kabul edebilmek, kendinle barışabilmek ve sevildiğine inanarak sevebilmektir. Belki o zaman fark ederiz ki mutluluk hiçbir zaman bizden uzakta değildi. Biz sadece onu yanlış yerde arıyorduk.
