SİTEMİ BİTMİŞ RUHLAR

Artık ben de dudağımın kenarında hafif bir tebessümle bakmak istiyorum geçmişe. Yoruldum ama oldu demek, bak hepsi geçti gitti demek istiyorum. Düştüğüm yerden kalkmak, kırıldığım yerden yeniden başlamak istiyorum.

“Hayat, kökleri acı da olsa meyvesi tatlı bir ağaçtır.” demişlerdi. Köklerden meyveye ne zaman çıkabilirim?

“Vazgeçmezsen kazanırsın.” dendi. Daha ne kadar dayanırım?

Hayat mı yoruyor insanı, yoksa insan mı insanın düşmanı?

Hayatın bir suçu yok! Kolayı zor edip balı zehir eden insanoğlunun ta kendisi.

Çıktığım yola taş koyan bir ağaç görmedim. Sevincimi kıskanan bir çiçek, başarımı küçümseyen bir kedi görmedim.

Oysa derdime gülen, geldiğim yerden düşmemi bekleyen, yüzümdeki tebessümü kıskanan çok insan gördüm.

Kiminin adı dost kiminin akrabaydı ama en azından adı yabancı olanların bir duruşu vardı.

Son zamanlarda kapımı çalanların bana kucak dolusu sitemleri var. Oysa benim onlara verecek sitemim de kalmadı.

En ağır duygu, duygusuzlukmuş. Bir insana bakıyorsun ama boşluktan başka bir şey göremiyorsun. Ne öfke, ne kırgınlık sadece boşluk.

Bu hissi size yaşatanların hepsini yakasından tutup atın o boşluğa! Çıkmak için çırpınışlarını izleyin. İşte o zaman geçmişe bakıp gülmeyi, yarına bakıp umutlanmayı, kendinizle gurur duymayı öğreneceksiniz.

Bana da yıllar öğretti; kendini sevmeyi, gülmeyi, yaşamayı… Bugünkü ben olmayı.

Unu fazla gelmiş hamur gibiydim. Ne kadar yoğrulsam da etrafım tutunamadığım, toparlayamadığım parçalarımla doluydu. Sonra hayat dedi ki: ”Biraz su koy.”

Gözümden yaş oldu aktı, o acıyla yoğruldum. Toparlandım ama çok şey değişti.

Eksilerek tamamlanmayı öğrendim; acıyla, kayıpla yaşamayı…

Artık boşluklardan kayıplardan korkmuyorum. Vefasızdan, fesattan…

Hepsini atıyorum gidiyor o boşluğa.

Tek korktuğum şey, ya kendim yarım kalırsam? Okuduğum kitap, kurduğum hayal, çıktığım yol ya yarım kalırsa?

Bu korkuyla bir karar daha verdim; ne boşluğu ne boşluktakileri düşünüyorum. Bir tek beni ve ben yarım kalsam da beni tamamlayacak olanı düşünüyorum.

Yaşadığım hiçbir zorluktan, kayıptan, acıdan, gördüğüm vefasızlıktan, haksızlıktan şikayetçi değilim artık. Ben olabilmek ve hayatın şifresini çözüp yaşayabilmek için hepsine ihtiyacım varmış.