SOKAKLARDA BENLİK

Kaybolmuşum bir sokak ortasında,

Yalnızlığın sesi çınlıyor kulaklarımda.

Kaldırımlarda bir süliet,

Usulca takip ediyor bu cılız bedenimi.

Benlik bu, kaçamıyorum.

Içimden koşuyorum, ulaşamıyorum.

Sen nerdesin bu arada?

Seni de göremiyorum.

Yoksa sende mi kaçtın bu bedenden?

Ne zararı vardı ki bu aciz kulun bu dünyaya,

Öyle bedbaht, öylesine mahzun bakıyordu.

Gölgesi bile kaçıyordu kendinden,

Ne yapsa bu kul?

Kendini mi sallandırsa Mostar’dan?

Bir uçurum kenarında yalnız mı kalsa?

Ne istemişti bu fani dünyadan?

Biraz mutluluk, biraz huzur.

Demek ki bu bile fazlaydı ona.

Artık yeri yok kalabalıklarda,

Onun layık olduğu yer

Bu bilinmez sokaklarda…