AKŞAMIN AYNASINDA

Penceremde ağır ağır solan gün,

Gözlerimde donup kalmış bir hüzün.

Dökülür dalından sararan yaprak,

Bizi de çağırır bu kara toprak;

Gençlik bir rüyaymış, bitti büsbütün.

Aynalar tanımaz artık yüzümü,

Hangi rüzgâr çaldı çocuk sözümü?

Şakaklarıma ak düşüren zaman,

Söyle, bu kaçıncı sinsi imtihan?

Gündüzün koynunda saklıdır güman.

Yine de gökyüzü öyle bir mavi,

Yaşamak ne güzel, her ânı bâki!

Ölüm ki ardımızda gizli pusu,

İçimde bir serin kadeh arzusu;

Bir yudum nefeste saklıdır sevgi.

Varsın kapansın son perde ansızın,

Dinsin sızısı bu yorgun yalnızın.

Bir akşamüstü usulca göçerken,

Diyebilmek gerek: “Doymadım erken,

Ne tatlı şeymiş bu dünya, bilsen!”