22 Eylül 2026
MUAMMA
Ne baharlar gördüm
Çalmadım çırpmadım
Yalnızca yüreğimi dinleyerek
Ne cümleler kurdum ben..
İçinde sen vardın
İçinde çocukluğum
Hiç olmamış oyuncaklarımı
Düşleyerek büyüdüm ben..
Bazen omzum ezildi
Çok ağır geldi hayat
Bazen de mutlu oldum
inkar edemem bunu
Herkesin herkese sağır olduğu şu dünyada
Biri sesimi duysun
Anlasın beni istedim..
Çok zor bir şey mi talep ettim
Yahut imkansızı mı istedim bilemiyorum ama
Pek fazla dayanamaz gibi görünüyor
Bu anlayışsızlığa kalbim…
Hiç olmamış oyuncaklarımı düşleyerek büyüdüm” dizesi, içimizdeki o kırgın ama inatla hayal kuran çocuğa uzatılan sıcak bir el gibi. “Herkesin herkese sağır olduğu” bu dünyada, büyük iddialar peşinde koşmadan yalnızca “anlaşılmak” isteyen samimi ve dokunaklı bir ses.
Çocuk olmak yine de çok güzeldi. Dost düşman ayırmadan, hiç kimseden bir kötülük bekleme çabası içerisinde olmadan, yalın ve sade bir şekilde sevilme isteği..
Şimdilerde ise, saygı ve anlayış varsa ardından tüm güzel duyguların da gelebileceği kanısındayım. Bu dokunaklı yorumunuz için can-ı gönülden teşekkür ederim… 🌼